thereseaarts.punt.nl
Voor mijn weblog ben ik nu definitief overgegaan naar Word Press. Klik hier
Lees meer...
Poppenkleertjes maken mét poes (2)
En aldus gingen wij samen verder. Zo haakte ik met Koos op schoot een lief rozig soort van prinsessenjurkje en een tropische variant daarop, want het is een mooi bruin popje;  ik naaide ook onder Koos zijn toeziend oog, al of niet geloken, nog wat kledingstukjes. Tussendoor ging poes eens een tukje doen en ik een wandeling maken. Het regende en waaide weer en dat kostte mij een paraplu. “Niets meer aan te doen”, gaf Kwaster als zijn definitieve mening, tot mijn blijdschap eigenlijk. Onderweg had ik n.l. lopen denken, dat in ons klimaat een regenjasje of dito capeje in een fatsoenlijke Hollandse garderobe niet kon ontbreken. Welnu, daar lag de ideale stof ervoor, een vrolijke ruit ook nog. Kwaster sloopte eigenhandig de plu, ik knipte er twee halve cirkels uit en Koos bewaarde de restanten door er voluit op te gaan liggen. Maar een capeje maken, dat had ik nog nooit gedaan. Kwaster rekende voor mij uit hoe groot het gat voor de poppenhals moest worden. Ik zag hem de maat nemen, hoorde hem mompelen over ‘pi kwadraat gedeeld door…’ zo iets dan en ik liet de deskundige het gat knippen. Ik vouwde het open en tot mijn stomme verbazing:…veel te groot. O jee, wat nu? Helemaal opnieuw beginnen, er zat niets anders op. Gelukkig was er nog veel meer paraplu. Ik tilde Koos eraf en deed alles weer opnieuw. Ditmaal knipte ik héél voorzichtig een klein gat, minimaal dacht ik. Maar nee, het was helemaal precies goed. Ik haalde Koos onder de naaimachine uit en vanaf toen ging alles goed op een kleinigheidje na, maar ach. Er kwam een heus capuchonnetje bij en een versierend biesje en daar was het capeje.
Als nog ooit echte poppen weer in de mode komen i.p.v. die waardeloze sprieten, die Barbies, dan zou ik misschien nog poppencoupeuse kunnen worden, een dankbaar beroep, lijkt mij. 
 
Dit was mijn laatste logje hier. Nee nee, ik ga wel door, maar dan op een gloednieuw adres: http://thereseaarts.wordpress.com.  Ik zeg het maar zovast.
Lees meer...
Ik schrijf hier nog maar één blogje: het vervolg op "Poppenkleertjes maken mét poes" -is nog in de maak- en dan ga ik over naar Word Press. Mijn toekomstige adres zal zijn: http://thereseaarts.wordpress.com.
U weet het dan zovast en ik heb  de tijd om daar wegwijs te geraken.
 
Lees meer...
Poppenkleertjes maken mét poes   

Niet voor poes, maar mét poes. Nou, ik zal u zeggen, dat valt nog lang niet mee. Niet alleen de kleertjes zelf verzinnen en uitvoeren, maar met een gezellige poes ALTIJD erbij. Stel je wilt een leuk hempje haken, lekker op de bank gezeten met wat muziek, kan je er donder opzeggen dat Koos (ons poes) komt aangerend. Hij springt op schoot en begint je lekker wat kusjes te geven en ziet gemakshalve het haakwerk over het hoofd. Nou ja, wat doe je dan? Na een tijdje geknuffeld te hebben, probeer ik door te gaan en met hem op mijn schouder gewoon door te haken. Ik pas zo af en toe het hempje in wording bij de pop, Koos blijft gezellig op mijn schouder hangen, ik leg het haakwerkje en pop even neer om wat verse koffie in te schenken. Ik ga weer zitten, verwijder poes van ’t werkje én de pop en ga verder. Met enig oponthoud komt het kledingstukje af en is –wonderwel- erg leuk. Zo komen er nog meer kledingstukjes voor popje van kleindochter. Ik maak er een stapeltje van ter afwerking (knoopjes, klittenband enzovoort) en ben best tevreden. Koos ook. Hij zucht eens diep en legt zich tevreden bovenop het bewuste stapeltje. Daar vind ik hem de volgende ochtend tenminste. Koos rekt zich uit, laat het stapeltje roodbehaard achter en komt blij naar mij toe. Vervolgens zet ik mij achter de naaimachine om van lapjes een rokje te maken en diverse jurkjes, Koos leeft innig mee en miauwt bij een leuk oranje rokje en strekt zich op de rest van de stof uit. Ik heb nog een stukje stof nodig voor de tailleband. Poes verwijderen van de lap, popje meten, lapje knippen en doorgaan. Om hem een beetje mores te leren uh de les te lezen, maak ik een foto van hem met diverse kledingstukjes op zijn poezerige lijf, het rokje, een hempje en….een zonnehoedje. Ja, dát vindt Koos maar zozo. Maar evengoed weet hij van geen wijken. WIJ samen zijn ermee bezig, dat is iets wat Koos heel zeker weet. En twee weten meer dan één en vele handjes en pootjes maken licht werk...zo iets moet wel door zijn koppige kattenhoofd gaan, denk ik....
(wordt vervolgd)

Lees meer...
Kattenmensen opgelet 
 Onlangs liep ik zomaar weer eens de Brunawinkel binnen. Mijn boekenbudget was gans op, dus ik had daar niks te zoeken. Maar ja, toch maar even rondkijken, nietwaar? Je weet maar nooit. En inderdaad: wat ziet mijn oog? Een mooi verzorgd boekje met een foto van een poes erop. En …dames/heren opgelet: een vrolijk rood stickertje met het bijzonder aardig getal 5 erop  (€ 5,--). Ja, zo iets kan een rechtgeaarde kattenvriendin toch niet laten liggen? Het zou zelfs enigermate krenterig staan tegenover een geliefd schrijver: Remco Campert. Toch ook al niet de eerste de beste?  Dus wat u te doen staat? Regelrecht een spurt maken naar een Brunashop en een exemplaar in de wacht slepen, zolang de voorraad strekt. Tip: ook een reuze aardig cadeautje, voor een kattenmens dan. Typische hondenmensen zitten niet op zo’n boekje te wachten. Echt niet.
Lees meer...
Nou zeg……  
 Gisteren om ongeveer 4 uur ’s middags ging de telefoon. Kwaster nam aan en ik hoorde hem zeggen: “Ja hoor moeder. Zeker. Hartelijk bedankt moeder…..ja, is al heel wat. Wilt u Thérèse zelf ook nog even spreken?” Ik kreeg de telefoon in handen en ik hoorde mijn moeder zeggen: “Ja, Theretje, ik bel nu maar even. Straks zijn jullie misschien weg. Van harte proficiat met de trouwdag….” Ik zat paf. “Mama” piepte ik, “oh helemaal vergeten. Dat is me nog nooit gebeurd, o wat erg.” Ik schaamde mij ontzettend; ik ben het nog helemaal nóóit vergeten. Echt waar. Maar Kwaster dan?  “Zeg hé, heb jij er ook niet aan gedacht? Ik heb tenminste niks gemerkt…” Wat bleek? Hij had er de dag tevoren nog wel aan gedacht. Nou, daar hebben we niet veel aan natuurlijk, maar zelfs dat kon ik niet zeggen. En de dag dáárvoor was het 11 september en dat zouden we weten ook, wat de televisie betreft dan. Word ik oud en vergeetachtig? Ja, misschien wel een beetje, maar ik denk dat ik de reden weet. Ik heb gewoon niet het gevoel dat de zomer voorbij is, want die is er helemaal niet geweest. En ná de zomer begint het kunstseizoen weer, maar daar krijgen we uitnodigingen voor in de bus en ook is daar ieder jaar dan De Trouwdag, vaste prik. Maar nu was ik het vergeten en we waren gisteren nog wel 43 jaar getrouwd, goed hè? Hoe kan je zo iets nu vergeten????
Lees meer...
Toch wel wennen 
 Het is wel raar een ander weblog te hebben, merk ik.  Het is niet zo vertrouwd. Het ziet er anders uit. Daarom lijkt het ook alsof ik deftiger ga schrijven, bijvoorbeeld als een sollicitatie in plaats van een gezellig krabbeltje. Maar misschien is dat allemaal maar een idee. Ik ga voorlopig hier door. Later zie ik wel weer.
Maar nu: waarover dan wel, Thé? Je moet natuurlijk wel iets te schrijven hebben. Over boeken dan? Mmmmm, is wel lang geleden, heb wel wat boeken gelezen o.a. een boek van J.M. Coetzee: Wereld en wandel van Michael K. Een prachtig boek, een aanrader zeker. Twee boeken van Frans Pointl: De aanraking en Vijf laatste verhalen. Hij heeft dus nog wat anders geschreven dan De kip die over de soep vloog. Van Bernlef: Hondendromen, maar dat viel tegen. Prachtig geschreven, maar de afloop……daar zit je dan van: “H腅.????” En daar houd ik niet van. Sterker nog: eigenlijk word ik dan boos. Van Harm de Jonge: Jesse ‘ballewal-tsjí. Vanaf 10 jaar. Met heel mooie illustraties; ik weet niet van wie. Een heel bijzonder boek voor jong en oud. Ik heb nog wel wat meer gelezen, maar ik houd het even hierop.
Over mijn tuin dan? Nogal nattig, hè? Maar de nieuwe vaste planten die ik geplant heb, gekocht en gekregen, slaan wel aan. Dat is dan weer een voordeel, min of meer. Het leukste vind ik dit jaar mijn ‘blauwe’ bak. Ik kocht in het prille voorjaar een zakje met een zaadmengsel van allerlei blauwe bloemen. Het zag er op papier heel mooi uit. En warempel, het kwam allemaal op, tenminste een heleboel, maar niet alles tegelijk. Toen ik dacht dat we het nu wel gehad hadden, kwamen er nog meer prachtige bloemen uit. (Ik zal er nog een foto van maken, maar momenteel regent het ‘eventjes’)  Zodoende is het een soort verrassingsbak geworden, waar ik nu al maanden plezier van heb. Volgend jaar kies ik vast weer  zo iets uit, terwijl ik nu ook overal zaadjes aan het vergaren ben. O wat zal mijn tuin prachtig worden volgend jaar.
Heb ik nog meer te vertellen? O ja, die man (of vrouw) die de pagina Verhuisd (waarop bezoekers van webstreepjeslogs worden verwezen naar hun nieuwe/andere weblog) verzonnen én uitgevoerd heeft, mogen wij ‘ouwe’ webloggers wel eens in het zonnetje zetten. Heeft iemand een idee hoe? En de foto’s plaatsen bij punt.nl valt mij toch een beetje tegen, voorlopig dan. Het zal dus wat karig worden wellicht, maar het gaat toch ook eigenlijk om het schrijven ‘an sich’, nietwaar? Een fijn weekend mét wat zon gewenst, beste lezers !!

Lees meer...
Het Voornajaar.
Het Voornajaar of deftiger de Préherfst is volgens mij reeds begonnen. Hoe kom ik op die rare woorden? Ik heb ze zelf verzonnen. Ik kwam op die gedachte omdat mijn Brabantse ouders vaak over ‘in de voormiddag’ spraken, of ‘in de namiddag’ of zelfs ‘in de late namiddag’. Dit was voor onze jongens, die daar graag logeerden, een wat vage aanduiding. Zij vroegen dan ook aan ons: “Hoe laat ongeveer gaan we dan met Opa fietsen als hij dat ‘in de namiddag’ belooft te doen?” Ik begreep hun verwarring wel, maar nu denk ik: “Waarom altijd die klok?” Als je met iets klaar bent, in de tuin bijvoorbeeld en er is nog volop tijd over vóór het eten, dan kun je nog gemakkelijk gaan fietsen. Een half uurtje later of eerder maakt niet uit, het blijft toch ‘in de namiddag’. Zo begint de herfst op 21 september –NIET de meteorologische, dat is voor mij nóg vreemder - en de zomer op 21 juni. Maar eigenlijk is het iets van mensen natuurlijk; de natuur weet wel beter en laat niet precies op die data de herfst of de zomer beginnen. Er valt ook niet plotseling sneeuw precies op 21 december. En zo dacht ik, toen ik de beginnende herfstkleuren zag: “Wat vroeg dit jaar ! Of is dit de Préherfst? Nog niet echt herfst, maar zovast de Préherfst of zelfs de vroege Préherfst, dat alles is mogelijk, terwijl het misschien volgende week nog ‘de late Nazomer’ kan zijn.
  
  
 
Lees meer...
Een feestelijk comiteetje 
 Gisteren was voor ons een grote dag.  Onze Meisjesschool werd officieel een (gemeentelijk) monument.  Al een tijd van te voren was ons verteld, wanneer en door wie de voorbereidende gaatjes in het pand geboord zouden worden voor het ‘schildje’.  Gisteren zou het officiële gedeelte plaatsvinden. Wij hadden geen flauw idee wat en hoe dat toe zou gaan en ook niet wie er aanwezig zou zijn. Kwaster had voor alle zekerheid maar onze beide vlaggen uitgehangen, wat er al meteen feestelijk uitzag.  En ja…..daar kwam een heel comité aangelopen, een aantal mensen van de stichting Oud Stede Broec* , één meneer van de gemeente, iemand die aantekeningen maakte (de krant?), een mevrouw die de foto’s voor haar rekening nam en een man die behulpzaam de schroefjes aanreikte aan een man die met een ouderwetse handboor (een omslagboor, zegt Kwaster) de gaatjes nog wat dieper maakte. Zo kwam het tenminste op mij over; ik kan mij in deze best vergissen. Er werd ook een houten wrakkig trapje te voorschijn  gehaald, waarop later Kwaster zelf het ‘schildje’ mocht vastschroeven. En toen dat gebeurd was én goedgekeurd, ging er een luid applaus op. De klus was geklaard. Het voltallige comité kwam ons de hand schudden om te feliciteren. Er kwam een grote bos bloemen ergens vandaan, die ik in ontvangst mocht nemen, waarop weer een applaus klonk en er werd ook van ons samen vóór het ‘schildje’  een foto genomen.  Het heeft toch wel wat, hè, zo’n echt dorps gebeuren. Soms heeft Bovenkarspel wel eens wat stadse fratsen, maar dit was toch maar weer een dorp op zijn best. Jammer dat de burgemeester ontbrak, maar een kniesoor die daarop let. Eenmaal binnen kreeg ik wel een giechelbui, maar ik heb er wel van genoten, hoor. 
 *gemeentenaam van Bovenkarspel, Grootebroek en Lutjebroek)
   
  
    
Lees meer...

 

Omdat het nu al een week duurt, dat web-log uit de lucht is, ga ik voorlopig door op mijn website bij punt.nl. Eigenlijk is die bedoeld om mijn kunst in beeld te brengen, maar dit lijkt mij wel een goede oplossing om eindelijk weer eens wat te kunnen schrijven.

Hondenboeken.

Zoals u waarschijnlijk wel weet, lees ik enorm graag en veel. Wat u waarschijnlijk niet weet, is dat ik ook -naast een kattenliefhebster- een hondenliefhebster ben. Ik zou er eigenlijk dolgraag eentje hebben, maar…………ja, er zijn heel veel maren. Daarom hebben Kwaster en ik afgesproken, dat we dat niet meer zullen doen, een hond nemen, zelfs geen kleintje. Een logeerhond zou nog kunnen, als die katten gewend is, want Koos is nummer 1 bij ons. Dat spreekt. Toch, als ik honden zie, kijk ik meestal verlekkerd naar ze. Ik ken alle honden in de wijde omtrek van mijn eigen dagelijkse (hondloze) wandelingen en zij mij. Ik onthoud altijd hun namen. En……..nu komt het……als ik in de boekhandel toevallig een boek zie, waarin een hond de hoofdrol speelt, schiet ik altijd een beetje vol. “Zij wel…”, denk ik dan altijd. Vaak bezwijk ik dan ook voor de verleiding en koop dat boek. Zo heb ik al Tikker gelezen van Jan Siebelink, Daan van Tessa de Loo en vast nog wel meer. En eergisteren, jawel, ik zag een aantrekkelijk boek liggen: Een held van een hond, door Allen & Sandra Parton. Eigenlijk had ik dit boek al 3x eerder zien liggen, maar niet gekocht. Dit keer kon ik het echter niet laten: ik vond dat ik wel een cadeautje verdiend had. Ik kocht het dus. Thuisgekomen zei ik tegen Kwaster: “Kijk, een boek over een hond. Is toch lang niet zo moeilijk  als een echte hond hebben, nietwaar?” en ik keek hem eens heel lief aan. Ja, dat vond hij ook. Een boek gaf lang niet zo veel gedoe.

 

Ik sloeg tevreden mijn boek open en las het in één keer uit. Maar of het nu echt troostrijk voor mij is of meer een zelfkwelling, daar ben ik nog lang niet uit. Misschien wel allebei, maar het haalt het natuurlijk niet bij een echte hond of hondje.

 

 

Lees meer...
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl